به نام خداوند بخشنده مهربان. - الر، اين است آيات كتاب و قرآن مبين .

چه بسا كه كافران دوست مى‌دارند كه كاش مسلمان بودند .

رهايشان كن بخورند و سرگرم بهره‌گيرى از لذت‌ها باشند و آرزوها به خود مشغولشان كند كه بزودى خواهند فهميد .

ما هيچ آبادى را هلاك نكرديم مگر آنكه اجلى معين داشت .

هيچ جمعيتى از اجل خود جلو نمى‌زند و از آن عقب نخواهد افتاد .

و گفتند اى كسى كه بر تو ذكر نازل شده بى شك تو ديوانه‌اى .

اگر از راستگويانى چرا ملائكه را برايمان نمى‌آورى .

ما جز به حق ملائكه را نازل نمى‌كنيم و ايشان هم در اين هنگام (وقتى نازل كرديم) مهلتى‌ نخواهند داشت .

اين ماييم كه اين ذكر (قرآن) را نازل كرده‌ايم و ما آن را بطور قطع حفظ خواهيم كرد .

ما پيش از تو (نيز) پيامبرانى در ميان امتهاى نخستين فرستاديم .

و نيامد ايشان را رسولى مگر اينكه او را استهزاء مى‌كردند .

اين چنين راه مى‌دهيم قرآن را در دلهاى گناهكاران براى اتمام حجت .

با وجود اين ايمان نمى‌آورند به آن قرآن و بتحقيق سنت اقوام پيشين نيز چنين بود .

و اگر درى از آسمان به روى آنان بگشاييم و آنها مرتبا در آن بالا روند (و عجائب قدرت ما را ببينند) .

هر آينه از شدت عناد گويند جز اين نيست كه چشم‌بندى شده‌ايم بلكه ما قومى هستيم كه سحر شده‌ايم .

و بتحقيق قرار داديم در آسمان برجهايى، و زينت كرديم آن را براى تماشاگران .

و حفظش نموديم از هر شيطانى رانده شده .

ليكن آن شيطانى كه براى استراق سمع نزديك شود (تا گفتگوى ملائكه را در باره امور غيبى بشنود) شهاب مبين دنبالش مى‌كند .

و زمين را گسترديم و در آن كوه‌هاى ريشه دار نهاديم و نيز از هر چيزى موزون در آن رويانديم .

و براى شما و براى ديگران كه شما روزيشان نمى‌دهيد روزيها قرار داديم .

هيچ چيز نيست مگر آنكه نزد ما خزينه‌هاى آنست و ما نازلش نمى‌كنيم مگر به اندازه معين .

و ما بادها را آبستن گر گياهان فرستاديم، پس از آسمان آبى فرو فرستاديم پس شما را به آن آب سيراب كرديم، و گر نه اين شما نيستيد كه بتوانيد آن را انبار كنيد .

و بدرستى كه ماييم كه زنده مى‌كنيم و مى‌ميرانيم، و ما وارث و باز مانده‌ايم .

و بتحقيق مى‌دانيم كدامتان زودتر بوجود مى‌آييد و كدام ديرتر .

و به درستى پروردگار تو آنان را محشور مى‌كند چه او حكيم و دانا است .

و به تحقيق ما انسان را از گلى خشكيده از لايه‌اى سياه آفريديم .

و جن را قبل از وى از آتشى زهرآگين آفريده بوديم .

و چون پروردگارت به ملائكه گفت: مى‌خواهم بشرى از گلى خشكيده از لايه‌اى سياه خلق كنم .

پس چون كار او را به پايان رسانيدم و از روح خود در او دميدم بايد كه برايش بسجده افتيد .

ملائكه همگى و تماميشان سجده كردند .

مگر ابليس از اينكه با سجده كنندگان باشد امتناع ورزيد .

پروردگارت به او گفت: اى ابليس چه غرضى در نظر گرفتى كه از ساجدين نباشى؟ .

گفت من چنين كسى نبوده‌ام كه براى بشرى كه تو آن را از گلى خشكيده از لايه‌اى سياه آفريدى سجده كنم .

پروردگارت گفت: پس بيرون شو كه تو از رانده شدگانى .

و بر تو است لعنت تا روز جزا .

گفت: پروردگارا پس مرا تا روزى كه خلايق مبعوث مى‌شوند مهلت بده .

پروردگارت گفت تو از مهلت داده شدگانى .

تا روز وقت معلوم .

گفت: پروردگارا بخاطر اينكه اغوايم كردى هر آينه در زمين زينت مى‌دهم در نظر آنان، و هر آينه همگيشان را اغواء مى‌كنم .

مگر بندگان مخلصت را .

گفت: همين است راه مستقيم كه من قضاءاش را رانده‌ام .

بدرستى كه تو بر بندگان من تسلط ندارى، مگر آنهايى كه خودشان رام تو گردند .

و بدرستى جهنم وعده‌گاه همه آنان است .

جهنم كه داراى هفت در است و براى هر درى جزئى از ايشان اختصاص يافته .

بدرستى كه پرهيزگاران در بوستانها و چشمه‌هايند .

آن روز به ايشان گفته مى‌شود به سلامت و ايمنى درآئيد .

و بيرون كشيم آنچه در سينه‌هاى ايشان باشد، از عداوت و كينه (كه در دار دنيا داشتند) در حالى كه برادران يكديگر مى‌باشند كه بر تختها برابر هم قرار مى‌گيرند .

در آنجا خستگى برايشان نيست و بيرون آمدن هم ندارند .

بندگان مرا خبر ده كه بدرستى من از آمرزگار مهربانم .

و (نيز خبر ده) كه عذاب من همانا عذابى دردناكست .

و با خبرشان ساز از داستان ميهمانان ابراهيم .

آن روزى كه بر او در آمدند، و سلام گفتند: او گفت: ما از شما بيمناكيم .

گفتند نترس كه ما (آمده‌ايم تا) تو را به فرزندى دانا بشارت دهيم .

گفت آيا بشارتم مى‌دهيد (به فرزنددار شدن) با اين پيرى و ضعف كه مراست، ديگر چه بشارتى بمن مى‌دهيد؟ .

گفتند به حق بشارتت مى‌دهيم، از نوميدان مباش .

گفت جز گمراهان چه كسى از رحمت پروردگارش مايوس مى‌شود .

پرسيد: اى فرستادگان (خدا) براى چه مهمى آمده‌ايد .

گفتند: مامور عذاب قومى مجرميم .

مگر خاندان لوط كه همگيشان را از عذاب نجات مى‌دهيم .

مگر همسرش را، كه چنين تقدير كرده‌ايم كه او از باقى ماندگان در محل عذاب باشد .

پس وقتى فرستادگان به خاندان لوط وارد شدند .

گفت شما مردمى ناشناسيد .

گفتند، نه، بلكه براى همان امرى كه قومت در آن شك داشتند (و باور نمى‌كردند) آمده‌ايم .

و ما به حق نزد تو آمده‌ايم، و ما راستگويانيم .

پس خاندانت را شبانه بيرون ببر، و خودت دنبالشان براه بيفت، و مواظب باش احدى از شما به پشت سر خود ننگرد، و راهى كه مامور شده‌ايد بگيريد و برويد .

و به او رسانديم كه اين امر قضايى است رانده شده كه صبحگاهان، نسل اين مردم بر افتادنى است .

از آن سو مردم شهر در حالى كه به يكديگر مژده مى‌دادند به طرف خانه لوط هجوم آوردند، .

لوط گفت اينان ميهمانان منند، مرا رسوا مكنيد .

و از خدا بترسيد، و مرا خوار مسازيد .

گفتند مگر به تو نگفتيم كسى را به خانه‌ات راه مده .

لوط (از ناچارى دختران خود را عرضه كرد تا شايد از تجاوز ميهمانانش صرفنظر كنند و) گفت اگر هم مى‌خواهيد كارى بكنيد اين دختران من حاضرند .

به جان تو اى محمد كه قوم نامبرده در مستى خود آن چنان بودند كه نمى‌فهميدند چه مى‌كنند .

پس ناگهان در هنگام طلوع آفتاب صيحه‌اى كارشان بساخت .

و ما شهرشان را زير و رو كرديم و سنگى از سجيل بر آنان بباريديم .

در اين داستان آياتى است براى مردم متفرس و چيز فهم .

و هم در راهى است استوار .

آرى در اين داستان آيتى است براى مؤمنين .

و به درستى كه اصحاب ايكه ستمكاران بودند .

ما از ايشان انتقام گرفتيم، و بدرستى كه اين دو قوم بر سر شاهراهى قرار دارند .

اصحاب حجر هم فرستادگان خدا را تكذيب كردند .

و هر چه ما معجزه برايشان فرستاديم از آن اعراض نمودند .

از كوه‌ها خانه‌ها مى‌كندند در حالى كه خاطر جمع و در امن بودند .

ولى صيحه ايشان را در صبحگاهى بگرفت .

و آنچه زحمت كشيده بودند بدردشان نخورد .

ما آسمانها و زمين را با هر چه ما بين آنها هست جز به حق نيافريديم و قيامت آمدنى است پس گذشت كن، گذشت كردنى نيكو .

پروردگار تو آفريدگار و داناست .

ما به تو هفت آيه (سوره حمد) ستوده داده‌ايم با اين قرآن بزرگ .

ديدگان خويش را به آن چيزهايى كه نصيب دسته‌هايى از ايشان كرديم ميفكن و بخاطر آنچه آنها دارند غم مخور و به مؤمنان نرم‌خويى كن .

و بگو كه من خودم بيم‌رسان آشكارم .

(ما بر آنها عذابى مى‌فرستيم) همانگونه كه بر قسمت‌كنان (آيات الهى) فرستاديم .

كسانى كه قرآن را قسمتها پنداشتند .

به پروردگارت سوگند از همه آنها سؤال خواهيم كرد .

از آنچه كرده‌اند .

آنچه را دستور دارى آشكار كن و از مشركان روى بگردان .

ما شر استهزاءگران را از تو كوتاه مى‌كنيم .

كسانى كه با خداى يكتا، خداى ديگر مى‌انگارند به زودى خواهند دانست .

ما مى‌دانيم كه تو سينه‌ات از آنچه مى‌گويند تنگ مى‌شود .

به ستايش پروردگارت تسبيح گوى و از سجده‌كنان باش .

پروردگار خويش را عبادت كن تا برايت يقين (مرگ) فرا رسد .